Rúas de Pontevedra

Pontevédrate...

A Av. de Montero Ríos e a Alameda ocupan o espazo que antes pertencía ás hortas do convento de San Domingos, do que só quedan as ruinas oxivais

Xoán Novás e Said Armesto

 

Máis que ante unha rúa estamos ante un capricho, un deses recunchos de Pontevedra que parecen feitos por un orfebre. Entendida como unha cuestión personal, esta rúa convértese para min nun dos recunchos máis fermosos da nosa cidade.
 
A dereita está o gran pazo dos Flórez, e xunto a el un pequeño xardín con ese descoido que lle dá ese ton melancólico e romántico. Nel atopábase durante moitos anos o ‘Guerreiro Celta’ obra do escultor Narciso Pérez Rey, agora trasladado polo Museo Provincial ó seu novo edificio, escultura na que se recupera un modelo clásico en tempos de renovación da estatuaria galega. Alí tamén se sitúa un antigo canón sobre o que o tempo xoga o seu papel. 
 
Unhas escaleiras achégannos dende a rúa Sarmiento ata a rúa Laranxo e alí, nunha praca cun pequeno busto, está a mirada de Xoán Novás, nome descoñecido para os novos pontevedreses, pero que foi unhas desas personalidades imprescindibles na historia da cidade. Fundador e patrono do Museo Provincial de Pontevedra, viviu entre 1880 e 1967. Foi no ano da súa morte cando se decidiu poñerlle o seu nome a esta rúa. Adicado durante toda a súa vida á ensinanza, foi académico da Real Academia da Historia, así como da Língua Galega. Foi distinguido coa Cruz de Afonso X o Sabio, entre outras distincións. 
 
Afastada desta atopamos a rúa Said Armesto, co nome doutro pontevedrés de altos voos culturais, xa que Víctor Said Armesto (1871-1914) foi o primeiro catedrático de lingua e literatura galaicoportuguesa. A rúa vai entre a Avenida das Corvaceiras e a rúa de San Roque. En 1901 acordouse urbanizar a zona que rodeaba a Praza de Touros ata o paso da vía do tren, que por aquel entón pasaba pola Avenida Raíña Vitoria, provocando o traslado da capela de San Roque. En 1922 decidiuse que levara o nome dese senlleiro profesor que se adicou tamén á literatura e ata escribiu zarzuelas. 
 
Este espazo caracterízase pola presenza da Praza de Touros, única estable que se mantén en Galicia e á que a historia de Pontevedra está moi vencellada. En 1892 levantouse unha construción en madeira, que no ano 1900 pasou a ser xa de pedra. Dende entón as corridas de touros son xa un elemento imprescindible na paisaxe festiva da cidade. 
 
Tamén foi escenario de numerosas anécdotas como a de acoller en 1927 o paseíño do poeta Rafael Alberti, indo na cuadrilla de Ignacio Sánchez Mejías, o seu valedor na súa carreira taurina, que se limitou a esta aparición pontevedresa. O tempo fixo que a praza fose incrementando a súa altura condiferentes reformas, sendo exteriormente a máis chamativa a que levou a cubrila cunha especie de vela, como a das embarcacións que case atracaban ó seus pés.
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 24.07.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 22.10.2011 polo Concello de Pontevedra.