Rúas de Pontevedra

Pontevédrate...

O río dos Gafos, antes de chegar á cidade, atravesa Vilaboa, Tomeza e a zona norte de Salcedo

Xardíns de Vincenti

 

Din que a patria de cada un de nós moitas veces se atopa no terreo da memoria da nosa infancia. De ser así, que ninguén dubide que todos nós temos a nosa patria neste lugar, baixo as palmeiras, a carón dun estanque ou xunto a unha xauliña con paxaros. Todo rapaz que pasase a súa infancia en Pontevedra ten algún que outro recordo vencellado á súa presenza neste espazo. 
 
Un lugar que ocupa o antigo campo de San Xosé, onde tiña lugar a feira de gando que con posterioridade se trasladou ata a actual praza de Barcelos. Este grande espazo que quedaba baleiro e sen función dispúsose como espazo axardinado decidíndose nomealo desde xeito como loa ó xenro de Eugenio Montero Ríos, que foi deputado por Pontevedra e integrante do Partido Liberal, Eduardo Vincenti Reguera.
 
Co tempo e o medrar das palmeiras especie máis destacada da masa vexetal, polo menos en canto á súa popularidade, ese nome de ‘As Palmeiras’ foi como máis se coñeceu este lugar, no cal tamén temos outros xardíns, os de Colón, entre o Instituto e a Deputación, presididos pola figura do insigne navegante. Esa vocación da cidade como lugar de recordo das xentes do mar lévanos tamén a deternos noutro monumento que se atopa na súa parte final, adicado ós navegantes ilustres que naceron na nosas terras ou, como reza nunha inscripción, ‘A los hombres de estas rías que hallaron gloria por los caminos del mar’. Homes que dende as máis variadas facetas fixeron das súas xestas parte da nosa historia. 
 
As Palmeiras dispóñense nun amplo espazo cuadrangular, limitado pola súa dereita pola Avenida de Montero Ríos e pola esquerda polo acuartelamiento do Goberno militar, que antes fora Grupo Escolar na rúa Cervantes. O paseo principal conecta coa rúa Gutiérrez Mellado a través dun pequeno tránsito que leva o nome do inxenioso Enrique Labarta Pose, persoaxe a estudar pola súa riqueza na poesía e no xornalismo, creador dunha fermosa revista, ‘Extracto de Literatura’ onde chegou a escribir o mesmo Valle-Inclán.
 
Neste pequeno espazo moitos aínda acordamos a presenza daqueles fotógrafos coas súas cámaras de pé para facer retratos, agochándose tras un pano e captando a imaxe do retratado. Tamén alí nos atopamos co café Blanco y Negro, un deses referentes no sector e que recolleu a testemuña doutro local máis antigo que se situaba nese mesmo sitio, coñecido como Bar Las Navas, onde se disputaban grandes partidas de dominó e que agora se abre ó exterior cunha fantástica terraza á beira das árbores que parecen querer fuxir das Palmeiras. Dende aquí parte ese gran paseo central escoltado por longas palmeiras, agora máis esbeltas que como eran en tempos, pero que crean un lugar apacible onde moitas familias pontevedresas pasan as súas horas de lecer.
 
As palmeiras teñen tamén moitos recunchos tan importantes como ese gran paseo que divide en dous a zona. O estanque que se atopa no seu fondo, onde os patos teñen o seu territorio, é un deles. Esa memoria da que falabamos ó principio deste capítulo en moitos casos levaranos ata aquí a taparlle a boca a esas ras que botan auga e a facer con esa presión un xeito de mollar ós pais ou o compañeiro. Alí tamén temos un pombal onde se acollen as pombas que están sempre alerta por se pode caer algunha miguiña de pan. 
 
Fai anos as xaulas dos animais, desaparecidas hai aínda pouco tempo, tiñan aquí unha das súas especies máis queridas polos visitantes das Palmeiras, uns monos ós que os cidadáns lles levaban manises. Tamén podemos lembrar a presenza  dun faladeiro papagaio que facía as delicias dos grupos de persoas que ata el se achegaban, en moitos casos alumnos dos centros educativos do contorno. 
 
Noutras xaulas cara ó outro lado das Palmeiras atopábanse as aves que cos seus gritos xa nos reclamaban para que as visitásemos. No recordo están tamén aqueles pavos que de xeito espectacular abrían a súa plumaxe para facer unha fermosa demostración das súas cores. Pero eran moitos outros os tipos de aves que nestas xaulas aledaban ós pequenos ante a vixilancia duns gardas que velaban pola súa integridade.
 
Os tempos mudan e agora os pequenos non queren mirar tanto e si xogar máis. O parque infantil que se atopa nestes xardíns é un dos máis avanzados que podemos atopar. Inaugurado hai moi pouco, amosa unha gran diversidade de xogos para os máis pequenos, e que a moitos nos fai pensar canto cambia a vida e cantas transformacións en pouco tempo se dan na nosa evolución como cidadáns. 
 
Lonxe quedan xa aquelas ras de ferro, historias de rapaces que buscaban pasar o tempo dende a imaxinación e o xogo colectivo con outros pequenos mediante a asociación en grupos que buscaban pasar as horas do día, lonxe de ocupacións da modernidade que saturan os nosos nenos de coñecementos pero que non axudan á súa socialización cos demais membros do seu contorno.
 
Outras das rúas que permiten o acceso ás Palmeiras son: Arquitecto Alejandro de la Sota, en recordo do noso máis grande arquitecto, con obras tan senlleiras na nosa cidade como o Pavillón Municipal dos Deportes ou o chalé da familia Domínguez na Caeira; é a rúa Frei Tomás de Sarria, en recordo do monxe dominico que fundou as cátedras de estudo no Convento de San Domingos. Están polo tanto estes espazos cheos de recordos que proceden de tempos nos que as Palmeiras eran o refuxio axeitado para medrar en Pontevedra.
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 20.03.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 03.11.2011 polo Concello de Pontevedra.