Rúas de Pontevedra

Pontevédrate...

No último cuarto do XIX edifícase o Liceo Casino, edespois dun longuísimo período de obras, inaugúrase o Teatro Principal en 1878, no solar ondese erguera a antiga igrexa de San Bartolomeu o vello

Praza da Ferreria

 

Pontevedra é a Ferrería e a Ferrería é Pontevedra. Poucas veces unha cidade se identifica tanto cunha das súas prazas como acontece na nosa coa praza da Ferrería. Reflexo de praza aberta, como as xentes da cidade, de acumulación de historias, de festividades, de encontros e de cambios, pero sobre todo dun espírito que conecta o casco histórico coa parte nova. Un territorio entre a realidade e a memoria, entre o pasado e un futuro no que os pontevedreses se amosan cheos de ilusións.
 
A praza da Ferrería enténdese como o espazo que aparece acotado polos Soportais, a praza da Estrela e o Paseo de Antonio Odriozola; aínda que moitas veces dun xeito xenérico se fala da Ferrería aludindo a todo este contorno no que tamén se inclúen os cercanos Xardíns de Casto Sampedro e a praza de Ourense. Un conxunto, polo tanto, que destaca pola súa diversidade pero tamén polo seu equilibrio.
 
O ser un lugar de tanta repercusión no desenvolvemento da vida da cidade, o seu nome tivo moitos cambios, axeitándose ós diferentes momentos históricos polos que pasou a vila. Así, chegouse a chamar praza Real, praza da Constitución nos anos 1854 e 1931 ou Praza do Xeneralísimo Franco. Nomes e máis nomes que non foron quen de impoñerse á súa denominación tradicional, que se convertiu, como non podía ser doutra forma, no nome real da praza, e polo que todos a coñecemos: 
 
A Ferrería. Rexistrado xa no 'Livro Vello do Concello' 1437-1438 como tal, é evidente que alude á presenza nela dos ferreiros, esencial oficio do mundo medieval en calquera vila. Diferentes olladas ó longo dos tempos á Ferrería fannos ver que en termos xerais non mudou moito o seu aspecto xeral, si que variaron detalles, os quioscos que nela había, a disposición de certas árbores ou a eliminación de váteres públicos. Cuestións de mobiliario máis que do marco xeral. 
 
O máis importante foi o traslado da antiga Fonte da Ferrería, aquela que daba de beber a quen pasaba, e que se situaba na esquina da praza fronte ós soportais, en pleno paso do Camiño a Compostela. Durante anos permaneceu nas ruínas de San Domingos en anacos para ser, no ano 1928, recuperada por varios intelectuais da época, entre eles Castelao, e situada onde se atopa na actualidade, nos Xardíns de Casto Sampedro.
 
Como gran praza da cidade, nela céntrase moita da actividade social da mesma. Festas que durante o ano elixen este escenario, o mellor da vila. Festexos como a queima do Ravachol, os Maios, os concertos da Peregrina, a Feira Franca; mercados como o tradicional das flores en Defuntos. En definitiva, un bulir constante pero que ten a súa maior celebración no día a día. Nas horas que sobre as súas pedras pasan as familias cos seus rapaces, lugar de estreno de xoguetes, son as que de verdade lle outorgan valor á praza, converténdose xa nun referente de por vida para eses nenos. 
 
E por onde se move tanta xente, certas persoas xorden para quedar xa instaladas na praza como unha parte máis dela. Sucedeu hai décadas con María ou con Ángel, eles cos seus quioscos e as súas lambonadas tiñan en peregrinación a todos os cativos da cidade. María ou Ángel xa non están, pero son outros os que, cos seus postos, non permiten que se esqueza a súa memoria. Os que si están son os pequenos trens do castañeiro; Valentín e os seus descendentes xa forman parte desta paisaxe cando as pedras comezan a enfriarse e as mans necesitan o amparo dos petos, cando chegan as castañas quentiñas de Valentín para temperar os nosos ánimos. 
 
Os comercios da rúa dos Soportais son o apoio económico deste contorno que se completa cos que se atopan nun dos seus laterais. Alí aínda acordamos aquel negocio de complementos de calzado, plantillas, cordóns e betúns que se atopaba no local do edificio modernista que preside a praza, trasladado á rúa Sarmiento. Reformada hai poucos anos polos arquitectos César Portela e Enrique Barreiro, esta arquitectura brilla agora, converténdose no pano da propia Ferrería. Xunto a el, os almacéns de Clarita son a memoria comercial desta praza. A súa venda de téxtiles para o fogar prolóngase xa durante moitas décadas.
 
Xunto a ela a coñecida como praza de Ourense é un pequeno espazo que funciona como antesala á propia Ferrería, os xardíns de Casto Sampedro é o convento de San Francisco, atopándonos nel un punto de informacion turística ata o que se achegan os numerosos visitantes que teñen este punto como referencia cara a súa visita ó casco histórico.
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 20.03.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 02.11.2011 polo Concello de Pontevedra.