Rúas de Pontevedra

Pontevédrate...

O río dos Fontáns, que ven de Santo André de Xeve, chega ao Lérez entre muíños, formando unha pequena pero agradábel praia fluvial natural

Monte Porreiro

 

No ano 1969, arredor dunha maqueta, diferentes representacións oficiais coñecen os pormenores do que daquela se chamaba “gigantesca urbanización”. É ben certo que así se debía pensar naquela Pontevedra onde o desenvolvemento dos sesenta chegaba, como sempre, tarde e mostraba o seu aspecto en espazos como os de Campolongo ou este barrio, afastado do centro da cidade, pero que se amosaba como unha urbanización de futuro onde se proxectaron máis de 2.000 vivendas de diferentes tipos no marco da fermosa paisaxe xurdida ó carón do Lérez. O nunca visto chegaba a Pontevedra.
 
Unha cidade medraba a carón da capital. As obras abarcaban unha superficie de 68 hectáreas, con aparcadoiros e viais; zonas verdes, escolares e cívico-comerciais; vivendas modestas e de tipo intensivo; cidades xardín e torres, baixo o deseño do enxeneiro José García Sáez-Díez. Falábase por aquel entón de 2.165 vivendas. Aquilo aínda tardou moito en ser rematado, a pesares dos eloxios que naquela data se lle facían á construtora de José Malvar pola súa celeridade nos traballos. 
 
Precisamente esa distancia da cidade foi a que veu a definir a vida dende os anos setenta na urbanización de Monte Porreiro, xa que ese foi o argumento empregado para denunciar a situación de abandono e esquecemento dunha masa de poboación que na actualidade se cifra en arredor de 5.000 persoas. O que podería ser un excelente ensaio de orixe e crecemento dun área de poboación quedou nunha aposta non renovada por este tipo de espazos de poboación que polo seu emprazamento necesitan, se cadra, dun mellor trato que outras áreas máis achegadas á cidade.
 
Monte Porreiro sempre foi un barrio desprezado e só nas últimas décadas tomouse certa conciencia da obrigatoria necesidade de amosarse no seu trato como un espazo máis da cidade. A súa apariencia foi mudando ó longo dás décadas e a súa situación nun pequeno alto fai que accedamos a el dende Pontevedra pola avenida de Bos Aires e, tras pasar a ponte do tren, subimos unha pendente para chegar ás súas primeiras vivendas. Unha vez alí atopámonos nunha pequena cidade onde incluso un centro universitario, a UNED, ten a súa sede, inaugurada en 1987. A súa arquitectura convive coas interesantes árbores do seu exterior, secuoyas, araucarias e camelias.
 
En canto ás súas rúas, atopámonos con dous conxuntos singulares; un grupo de rúas levan nomes de antigos países celtas: Armórica, Cornubia, Cambria, Erín, Escocia e Illa de Man; e logo temos outro grupo que se nomeou a partir dos países que conforman a Unión Europea. Ambos tipos de designacións son oficiais dende a celebración do Pleno Municipal que en 1986 consolidou todos este nomes que singularizan á urbanización.
 
Pero Monte Porreiro ten un importante lugar na historia da cidade, lugar no que o colocou Casimiro Gómez cando, no ano 1900, instalou alí a súa residencia ‘Villa Buenos Aires’. Poderíamos dicir que Monte Porreiro se convertía dende este intre no terceiro vértice de poder na cidade daqueles tempos. Co marqués de Riestra na Caeira, Montero Ríos en Lourizán e agora, Casimiro Gómez en Monte Porreiro, artellábase nestas residencias cheas de poder económico e político toda unha rede de influencias que remataban coa toma de diferentes decisións non só para a propia Pontevedra senón, en moitos casos, para o resto de España. En Monte Porreiro a súa propiedade tiña un enorme tamaño e estaba composta non só pola súa vivenda, senón tamén por diferentes explotacións agrícolas e fermosas paisaxes.
 
Precisamente nunha destas paisaxes foi onde instalou o que sería todo un símbolo de modernidade na vila: un balneario e unha planta de embotellamento de auga, que foron un símbolo do esplendor que esta cidade viviu nos inicios do século XX. As fermosas fotografías que nos lembran a presenza dese centro termal sitúano nun emprazamento cheo de beleza, os salóns do Lérez, que acariñan ó barrio de Monte Porreiro ofrecendo unha das súas estampas máis fermosas. Agora o recordo mantense cos restos dunha das edificacións do complexo, un pequeño quiosco onde se atopaba unha das fontes do conxunto, a que se chamaba Monte Porreiro, mentres que existía outra nunha parte superior que recibía o nome de Aceñas.
 
O miradoiro recentemente restaurado na parte alta do barrio tamén nos fala dun lugar para a contemplación e o goce do home a través dos seus sentidos. A existencia en Monte Porreiro dun frutífero Obradoiro de Emprego fai que este idílico lugar manteña aínda esa sensación de tempo detido entre a natureza e a forza da paisaxe. No seu interior un conxunto de mosaicos mantén fresca a memoria do barrio, como non, con ese balneario como gran protagonista da súa historia. O acceso a el a través do Paseo do Miradoiro fálanos de moitas das historias do barrio. 
 
Alí estivo moito tempo o mercado de gando que se trasladou do centro da cidade, e tamén servía de lugar de congregación para diferentes actividades, entre elas, como vemos na imaxe, a saída da procesión de vehículos que honran a San Cristóbal, patrón dos automobilistas. Monte Porreiro é parte da nosa cidade, un conxunto de vivendas e servizos que se achega ós 5.000 habitantes, sen os que Pontevedra, sen dúbida, sería menos Pontevedra.
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 24.07.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 02.11.2011 polo Concello de Pontevedra.