Rúas de Pontevedra

Pontevédrate...

As persoas que peregrinan a Santiago penetran no centro histórico pola Ponte de Trabancas. Desde alí guíanse polas luces azuis do pavimento

Illa das Esculturas

 

Neste espazo pontevedrés danse cita a modernidade e o restablecemento dun ambiente natural. O que foi durante moito tempo unha zona degradada recuperouse como un illote varado no noso río Lérez. Alí, co tempo detido e con diferentes tipos de vexetación decidiuse no ano 1999, durante a celebración dun ano Xacobeo, crear un modelo de integración de arte e natureza. Un estudo das posibilidades que ambas disciplinas, dende sempre fortemente ligadas, poden desenvolver a finais do século XX. 
 
O proxecto, comisariado por Antón Castro e Rosa Olivares, plantexou realizar un diálogo entre doce dos artistas máis senlleiros neste tipo de arte na natureza e ese entorno semisalvaxe que se atopa a dez minutos do centro da cidade. Convocados estes artistas, alí podemos atopar toda unha lección de escultura contemporánea, desa arte que medrou dende mediados dos anos cincuenta con disciplinas como o land-art ou a arte póvera, e todo iso dende unha materialidade que repousa na nosa propia historia, na nosa configuración social, como é o traballo en granito. Un dos nosos valores no só patrimoniais senón económicos, xa que dende as nosas canteiras se exporta a meirande parte do granito co que se traballa no mundo.
 
Giovanni Anselmo, Enrique Velasco, Ulrich Ruckriem, Robert Morris, Richard Long, José Pedro Croft, Jenny Holzer, Anne e Patrick Poirier, Fernando Casás, Dan Graham, Francisco Leiro e Ian Hamilton Finlay son os nomes dos autores das obras que alí se atopan, sen interferir unhas nas outras, cada unha defensora do seu propio espazo, do seu valor autónomo como idealización dun concepto e a súa plasmación formal.
 
Ese ceo acurtado de Anselmo, ou os camiños a carón do río de Velasco, o menhir nese cruce de Ruckreim, o labirinto de Morris, a senda de pedras de Long, a casiña que condiciona a propia natureza, as frases nos bancos de Holzer, as portas vexetais cheas de sensacións dos Poirier, os reflexos na pirámide de Graham, as árbores sufrintes de Casás, o salón flotante de Leiro ou as pasaxes de Petrarca nos medallóns de Finlay responden a un mesmo sentir da arte, a unha valoración sensorial dun espazo. Xunto ó que e o noso achegamento á obra s debe ser afrontado sen prexuízos na procura de acadar unha sensación, tendo a comprensión das obras dentro deste proceso un lugar secundario.
 
Arte e natureza engedéllanse neste espazo de maneira maxistral. Lugar envexado dende moitas outras latitudes de Europa, aparece sementado destas reflexións que, ademais de facer unha explotación axeitada, son quen de dar grandes beneficios ós seus donos xa que, non esquezamos que os nomes aquí expostos son do mellor no seu campo de traballo. Pontevedra ten neste altar ó río un escaparate como poucos para poder facerse cun nome cara ese exterior que propón achegarse a este tipo de experiencias cada vez máis habituais no noso tempo, no que os museos procuran abrirse, escapando do tradicional salón pechado. E o certo é que salas coma estas non hai moitas.
 
A carón dese apartado cultural, a Illa das esculturas é tamén para o cidadán un espazo de lecer da propia natureza, converténdose nun dos lugares elixidos máis a cotío para pasear, o pasar unha xornada cos rapaces ou facer unha sesión deportiva. Non son poucos os que a primeiras horas do día ou ás derradeiras da tarde melloran a súa condición física neste espazo que ten continuidade pola senda do Lérez, que parte do seu final.
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 20.03.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 03.11.2011 polo Concello de Pontevedra.