Rúas de Pontevedra

Pontevédrate...

A finais do século XIX Pontevedra transformouse profundamente con grandes espazos abertos como a Alameda, As Palmeiras ou a Estación de Campolongo, donde hoxe está a Praza de Galiza

Estribela

 

 
Co sal aínda pegado as súas vivendas é como mellor recorda un esta barriada no confín do concello de Pontevedra, nese límite que é quen de marcar unha fonte co veciño concello de Marín e onde se atopa este barrio, que mira ó mar, que tivo a auga salgada metida ata a súa porta e ó que os recheos posteriores fixeron crear a praza de Marqués de Valterra, centro da vida nesa zona que mira con ilusión o profundo plan de reforma integral que durante tantas décadas leva demandando, con tanta xustiza, este barrio pertencente a Lourizán. Parroquia onde aínda soan os ecos do ‘cuco de Lourizán’ dende a súa mansión, ese Pazo de Montero Ríos que agochou moitos segredos de Estado e viu como Pontevedra era un lugar de referencia na política finisecular do século XIX e comezos do XX, sendo agora un importante centro de estudos e investigación forestal.
 
San Andrés de Lourizán, co seu fermoso templo creado non polo imprescindible arquitecto pontevedrés da época, Alejandro Rodríguez Sesmeros, senón polo seu irmán Domingo. No ano 1945 os restos mortais dese político esencial na España de entre séculos trasladáronse xunto cos da súa muller ata esta igrexa, amosándo así o seu amor por estas terras a carón da ría nas que tantas horas pasou. 
 
Pero Estribela non quere saber nada de políticas, sexan estas terrenais ou relixiosas, senón de traballo. De duro traballo na mar, de homes que saen sen saber se voltarán, de viuvas que co seu loito ensombrecen unha branca barriada, de redes postas ó sol para ser arranxadas, de raias ou lirios colgados para ser secados e afumados na procura dun sabor que xa perdemos. Iso é Estribela, esquecemento e sufrimento, pero tamén con momentos para o lecer e a diversión. 
 
Moitos aínda acordan o cine Olmos, onde as sombras na pantalla facían esquecer durante un tempo, sempre menos do que un quixera, os feitos que arrastraba a mar; e cafés como o do ‘Fume’ ou o de ‘Nantes’, onde as cuncas de ribeiro eran o complemento axeitado para contar historias de sereas, de mariñeiros que en cada porto tiñan un amor, de naufraxios ou de capturas inesquecibles e que medraban a medida que a historia enchíase na boca daqueles homes capaces de captar a atención dos que os escoitaban abraiados polas súas narracións entre a realidade e a ficción.
 
É o fin do noso concello cara o exterior. Lugar onde a estrada vella a Marín, con ese outro camiño de electricidade que pendía ó longo do seu trazado, ou a autovía sobre un mar que nunca debeu ser tocado desembocaban para saudar ó concello veciño a través desta Estribela na que as súas xentes compuxeron un lugar especial, a cabalo entre dous concellos pero sobre todo orgullosa de si mesma.
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 20.03.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 02.11.2011 polo Concello de Pontevedra.