Rúas de Pontevedra

Pontevédrate...

A Praza do Concello ou Praza de España nace a raiz do derrubamento da muralla, a principios do século XX

Barrio de San Antoniño

 

Está formado por unha ampla rede de rúas que baixan dende Loureiro Crespo ata a propia rúa de San Antoniño e prolóngase pola de Altamira cara a zona do Lérez. A vía central, a que leva o nome de San Antoniño, vai dende a praza de Barcelos ata Casimiro Gómez. Dende ela van xurdindo toda unha serie de rúas que a unen coa superior de Loureiro Crespo e co resto da cidade. 
 
Reformada recentemente a rúa San Antoniño amósase como un exemplo de humanización e de respecto ó ser humano, vindo a solventar as eternas deficiencias que este barrio, e esta rúa en concreto, sufriu durante moito tempo. Camiñar agora por ela vólvese un novo exercicio de confianza nas posibilidades que a arquitectura e o urbanismo son quen de achegar á mellora das condicións de vida do home a través da humanización de espazos.
 
Ó ser unha barriada de moitos anos de existencia, non son poucos os nomes que fixeron dela parte da súa vida e centro dos seus negocios. A farmacia López Isla, a froitería de Manolo, a Perruquería Tomás, o café bar Apolo ou ultramarinos Rubín, ou o de Celso coa súa carnicería, xunto á tenda de música Alba Sólo Música, son xa parte da historia desta rúa na que segue vixente esa sensación de grupo, de gran familia arredor dun espazo de vida, dunha rúa que artella vidas e relacións, pero que tamén armella o fluír xeral dun espazo.
 
Como barrio que medrou naqueles anos de desenvolvemento, San Antoniño, presenta tamén unha serie de construcións adicadas ás clases sociais máis baixas, unhas vivendas creadas para acoller a aqueles que non tiñan xeito de facerse con outro tipo de residencia naqueles complexos anos sesenta. Deste xeito, edifícanse nunha ampla zona do barrio estas construcións que o caracterizan dende aquela. Son pequenas vivendas que forman un conxunto harmonioso, no que se integra algunha solución de mellora das condicións de vida, por exemplo os xardíns que as completan. 
 
O proxecto asinado polos arquitectos Joaquín Basilio Bas e José Antonio Corrales, foi un destacado intento de facer unha nova arquitectura dentro do que comezaba a significarse como o ensanche de Pontevedra. Pouco teñen que ver na actualidade coa súa idea orixinal, xa que as sucesivas reformas realizadas polos seus donos modificaron totalmente a súa concepción inicial, pero tras a súa modesta efixie os arquitectos plantexaron unha das primeiras solucións ó problema da vivenda na cidade.
 
O apoio da Caixa de Aforros para a súa construción propiciou tamén a concesión de axudas para a súa compra, o que favoreceu a moitos pontevedreses que tiveron para sempre a súa vida vencellada a este barrio.
 
Son as rúas que descenden ou ascenden de San Antoniño as que enchen de vida o barrio do mesmo nome, polo que se converten en elementos imprescindibles á hora de achegarnos á súa comprensión. Dende a praza de Barcelos a primeira que atopamos é precisamente a última rúa aberta para unir San Antoniño con Benito Corbal. A rúa Lepanto inaugurouse no ano 1986, sendo o seu nome a plasmación do irmandamento da nosa cidade coa vila grega. 
 
Ata a súa apertura a rúa eran dous canellóns, un por arriba e outro por abaixo, atopándose no medio as instalacións da construtora Porfirio Diz. Os seus garaxes cos camións amarelos ou o seu taller eran a imaxe desta rúa antes da súa apertura. Xa con novos edificios, a ela se achegaron negocios xa coñecidos na cidade como a Tapicería Tranchero, antes en Alhóndiga ou Diario de Pontevedra, antes na rúa do Rouco, ou o bar Lepanto.
 
Javier Puig é a seguinte rúa leva o nome dun antigo alcalde da cidade que tamén foi presidente da Deputación. Os laterais da Xunta de Galicia e da estación de servizo de Costa Giráldez son o comezo da rúa na que o Supermercado Froiz, o bar Cralem, a panadería de Ramón, establecementos deportivos, unha axencia de viaxes ou a xastrería de Palmiro son parte dos negocios alí establecidos.
 
A rúa José Millán leva o nome do autor do libro ‘Notas históricas de los varones ilustres de Pontevedra’, unha recopilación daqueles nomes senlleiros da historia da cidade. Moitos deles son os mesmos protagonistas que deron nome a moitas das nosas rúas. En José Millán destaca a arquitectura do gran edificio obra dos arquitectos José Antonio Corrales e Joaquín Basilio Bas, construído en 1962, que comparte unha grande esquina con San Antoniño. Un edificio que foi elixido polo Colexio de Arquitectos de Galicia no día da arquitectura do ano 2004 para destacar as súas bondades nese eido.
 
Víctor Cervera-Mercadillo é outra delas. Foi xunto con Perfecto Feijoo, un dos grandes defensores do noso folclore musical. Integrante do afamado coro Aires da Terra, realizou numerosas actuacións para os seus veciños no Teatro Principal. 
 
A rúa de Gonzalo Gallas leva dende 1961 o nome do que fora decano da Facultade de Ciencias da Universidade de Granada. Amósase unida á rúa de Víctor Cervera-Mercadillo pola doutro pontevedrés ilustre, Gerardo Álvarez Limeses, mestre e amante das letras, ás que adicou, xunto coa ensinanza, a súa vida. Moi querido polo corpo de mestres de Pontevedra a súa personalidade achegouse a numerosos eidos da nosa vida social, como a curiosidade de que chegou a ser presidente do Eiriña.
 
Casimiro Gómez baixa dende Loureiro Crespo ata o inicio de A Seca. Nela se atopa a parroquia da Virxe da Camiño, cunha moderna igrexa presidida no seu altar por un Cristo do escultor Penado.
 
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 24.07.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 26.10.2011 polo Concello de Pontevedra.