Olladas de Pontevedra

Pontevédrate...

No último cuarto do XIX mellóranse as comunicacións, e o aspecto medieval da cidade vai mudando ante anecesidade de contar con espazos para a edificación ou de uso público

Escultura de Ravachol

 

Esta peza, feita en ferro polo escultor pontevedrés José Luis Penado, representa dun xeito realista ó Ravachol ante o lugar onde se atopaba a botica de don Perfecto Feijoo. Afamada máis que polos seus produtos médicos por ser centro de reunión e tertulia da Pontevedra de principios do século XX, ademais de porque nela se atopaba un paxaro moi faladoiro e algo desvergonzado coa xente.
 
O querido Ravachol, foi adoptado e recuperado dende o ano 1985 como símbolo diferenciador do Entroido pontevedrés, do que marca o seu fin coa súa queima pública. Ravachol chegou ás mans do boticario, pénsase que na década dos oitenta do século XIX, cando as señoritas de Montero Ríos o recibiron como agasallo. Era un papagaio gris africano, especie recoñecida polas súas capacidades para a repetición de sons. 
 
Debido a súa marcha a Madrid e a que non volverían ó Pazo de Lourizán ata o verán, decidiron deixalo a cargo do boticario, o cal, ante a dificultade da empresa, optou por deixalo nun antigo posto de carruaxes onde hoxe se atopa o 'Gran Garaje'. Os arrieiros, as cabalerías e as xentes dos arredores manexaban un vocabulario groseiro, o paxaro aprendeuno e, á volta das súas propietarias, tivo que regresar co boticario, a quen lle facía graza a súa linguaxe, e non lle quedou máis remedio que acollelo no seu negocio. 
 
Así comezou a sona de Ravachol, que toma o seu nome dun coñecido anarquista francés de finais do XIX. As súas conversas cos clientes fixeron que a poboación quixese moito ó animal, coñecido por expresións como ¡Si collo a vara!, os ¡Arres! ou ¡Sos! con que manexaba as cabalerías, ou por como chegaba a diferenciar ós clientes da botica ¡Perfecto cliente!, ¡Perfecto paisana! ou ¡Perfecto puta!, dependendo de se o cliente era un señor, unha persoa da aldea ou unha muller moi pintada. 
 
A súa morte, nun martes de Entroido de 1913, sorprendeu ó boticario, pero máis o sorprenderon as masivas mostras de condolencia que chegaban á farmacia, polo que se plantexou facer un grande enterro que congregou a toda a cidade no velatorio, o cortexo pola cidade e nun grande espectáculo de despedida no desaparecido Circo-Teatro.
O máis buscado
Navegador

O Concello

Pontevédrate

Áreas

Pontevedra participa!

E máis

Hoxe é 13.12.2017 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 26.10.2011 polo Concello de Pontevedra.